Wczesne wspomaganie rozwoju jest bezpłatną, kompleksową formą pomocy skierowaną do najmłodszych dzieci z niepełnosprawnością.
Formalnym warunkiem otrzymania pomocy w ramach WWR jest uzyskanie – na wniosek rodziców dziecka – opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju (czasem mylnie nazywanej orzeczeniem o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju), która jest wydawana przez zespół orzekający działający przy publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej. Wczesne Wspomaganie Rozwoju obejmuje dzieci od momentu wykrycia niepełnosprawności aż do momentu rozpoczęcia przez nie nauki w szkole.
Wczesne wspomaganie rozwoju to działania, których celem jest stymulowanie rozwoju psychoruchowego i społecznego. Dla rozwoju dziecka ważne jest, aby diagnoza zaburzeń i podjęcie terapii odbyło się możliwie jak najwcześniej. Układ nerwowy będący w początkowej fazie dojrzewania jest bardzo plastyczny, a to sprzyja korekcji zaburzonych funkcji i kompensacji deficytów. Czasem możliwe jest zahamowanie zaburzeń o postępującym przebiegu lub całkowite zatrzymanie niekorzystnych zmian. Wiadomo, że proces uczenia się mózgu poprzez odbiór wrażeń, zdobywanie doświadczeń, a potem ich generalizację jest najintensywniejszy w najwcześniejszej fazie rozwoju.
WWR zakłada kompleksowość oddziaływań. Dzieci kwalifikowane są do poszczególnych zajęć terapeutycznych adekwatnie do ich indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych, z uwzględnieniem zaleceń zawartych w opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.
Zmysł dotyku, propriocepcji oraz przedsionkowy rozwijają się i zaczynają funkcjonować podczas życia płodowego i tworzą połączenia w mózgu z innymi zmysłami. W sytuacji, kiedy informacje płynące z tych zmysłów docierają do mózgu w sposób nieprawidłowy, nasze reakcje na otoczenie są zmienione.
Integracja sensoryczna to proces, podczas którego układ nerwowy człowieka odbiera informacje z receptorów wszystkich zmysłów: dotyk, czucie ciała, wzrok, węch, słuch, smak, układ przedsionkowy odbierający ruch, a następnie organizuje je i interpretuje w taki sposób, aby mogły być wykorzystane w działaniu celowym.
Kiedy warto zdiagnozować dziecko pod kątem zaburzeń integracji sensorycznej?
? Jeśli zauważasz, że Twoje dziecko:
• ma zbyt niski lub zbyt wysoki poziom aktywności ruchowej
• szybko się męczy
• ma obniżony poziom koordynacji ruchowej
• przejawia opóźniony rozwój mowy
• ma niewłaściwy poziom uwagi
• przejawia zaburzenia napięcia mięśniowego,
• jest impulsywne.
Terapia prowadzona jest przez certyfikowanego terapeutę, posiadającego uprawnienia do stosowania metody Audio – Psycho – Phonology, uzyskane na szkoleniu prowadzonym przez Jozefa Vervoorta- założyciela kliniki Atlantis-VZW w Sint-Truiden w Belgii, wieloletniego współpracownika i przyjaciela prof. Alfreda Tomatisa.
Terapia prof. Tomatisa polega na mikro-gimnastyce mięśni śródusznych poprzez słuchanie wyselekcjonowanych utworów muzycznych Mozarta i chorałów gregoriańskich ?? o zmiennych częstotliwościach i zróżnicowanych parametrach. Terapeuta wie, jakie częstotliwości ustawić, ponieważ przed rozpoczęciem treningu przeprowadzona jest diagnoza, która obejmuje: wywiad z rodzicem, badanie uwagi słuchowej zewnętrznej, badanie uwagi słuchowej wewnętrznej, dyskryminacji czy test lateralizacji słuchowej.
Na podstawie diagnozy opracowywany jest plan I fazy terapii (biernej) , która trwa około 30 dni ,w trakcie których odtwarzany jest indywidualnie przygotowany program.
Kolejnym etapem jest trening aktywny, w którym wykonuje się ćwiczenia wokalne, polegające na powtarzaniu słów czy zdań do mikrofonu zintegrowanego z uchem elektronicznym.
????Metoda jest wykorzystywana w pracy z dziećmi z problemami szkolnymi, dysleksją, dysgrafią, dyskalkulią, zaburzeniami uwagi i koncentracji, nadwrażliwością słuchową, dysfunkcjami związanymi z motoryką dużą i małą, słabą koordynacją ruchową, ADHD, autyzmem, zespołem Aspergera, zespołem Downa, zaburzeniami emocjonalnymi, nadmierną nieśmiałością, impulsywnością, płaczliwością, niską samooceną, zaburzeniami mowy, trudnościami w przyswajaniu języków obcych.
Terapia metodą A. Tomatisa stanowi doskonałe wsparcie tradycyjnych metod terapeutycznych!
EEG Biofeedback to nieinwazyjna metoda, która wykorzystuje biologiczne sprzężenie zwrotne.
Dzięki niej pacjent w sposób świadomy może kontrolować fale mózgowe, tak aby mózg pracował szybciej oraz efektywniej.
Dzięki informacji zwrotnej, pacjent wie, kiedy jest skupiony i skoncentrowany. Pozwala to na naukę reakcji własnego mózgu oraz modyfikacje jego pracy tak, aby funkcjonował wydajniej.
Biofeedback to nieinwazyjna metoda terapeutyczna, która zakłada, że aktywność bioelektryczna mózgu odzwierciedla stan psychofizjologiczny oraz że można samodzielnie modyfikować fale mózgowe i kontrolować je.
EEG Biofeedback ma zastosowanie u osób ze schorzeniami o podłożu neurologicznym i psychologicznym, ale również u osób które chcą poprawić swoje funkcjonowanie psychofizjologiczne.
Wskazania:
• deficyty uwagi, zaburzenia koncentracji
• stres
• ADHD
• tiki nerwowe
• trudności szkolne (dysleksja, dysgrafia, dyskalkulia)
• autyzm, zespół Aspergera
• deficyty poznawcze
• zaburzenia snu
• zespół Tourette’a
W terapii EEG Biofeedback ważna jest systematyczność.Zaleca się aby treningi odbywały się minimum dwa razy w tygodniu. Ilość treningów ustalana jest indywidualnie w zależności od rodzaju problemu pacjenta oraz stopnia jego nasilenia. Zwykle rezultaty uzyskuje się po ok 15-20 sesjach.
Rehabilitacja ruchowa, którą prowadzimy w naszym Centrum to ćwiczenia dostosowane do pacjenta w zależności od aktualnego stanu zdrowia i potrzeb. Jest to terapia pod kierunkiem fizjoterapeuty, wykorzystującego profesjonalne urządzenia rehabilitacyjne oraz wyselekcjonowane ćwiczenia.
Głównym założeniem jest przywrócenie maksymalnej sprawności fizycznej dziecka.
Sposobami prowadzenia terapii są ćwiczenia ruchowe czynne oraz bierne, prowadzone z pomocą fizjoterapeuty. Rehabilitacja wykorzystywana jest do przywrócenia siły mięśniowej, korekcji wad postawy, poprawy zakresu ruchomości i stabilizacji stawowej oraz torowania prawidłowych wzorców ruchowych. Podczas terapii stosujemy elementy metod neurorozwojowych. Oceniane są deficyty w rozwoju ruchowym dziecka a dzięki odpowiednim zestawom ćwiczeń są one niwelowane. Terapia odbywa się w formie zabawy, ułatwiając jednocześnie dziecku lokomocję, zabawę, manipulację- przystosowaną do wieku pacjenta. Poprzedza ją szczegółowa diagnoza psychoruchowa.
Terapia prowadzona w ten sposób jest całkowicie bezpieczna i przynosi znakomite rezultaty w zakresie rozwoju dziecka, poprawy nieprawidłowych wzorców ruchowych czy wzmocnienia osłabionych mięśni.
Terapia logopedyczna to oddziaływania w kierunku doskonalenia sprawności językowych i komunikacyjnych. Jej celem jest wspieranie rozwoju mowy na wszystkich etapach przyswajania przez dziecko umiejętności porozumiewania się za pomocą języka.
Logopeda poprzez diagnozę oraz wywiad z opiekunem dziecka, wyznacza kierunek działań- określa wady artykulacyjne, rozpoznaje zaburzenia mowy, w miarę potrzeby wprowadza alternatywne sposoby komunikowania się.
Terapia psychologiczna polega na stymulowaniu rozwoju psychicznego dzieci poprzez indywidualne ćwiczenia funkcji poznawczych i percepcyjnych oraz pomocy w pokonywaniu trudności interpersonalnych i problemów emocjonalnych. Podczas pracy indywidualnej z dzieckiem dostosowujemy wymagania do indywidualnych możliwości dziecka. Poprzez zabawę zachęcamy do podejmowania wysiłku, naśladowania, motywujemy i wzmacniamy wiarę we własne możliwości.
Terapia opiera się na współpracy z rodzicami. Wypracowanie ujednoliconego sposobu postępowania z dzieckiem, reakcji na trudne zachowania i monitorowania postępów dziecka. Rodzic jest na bieżąco informowany o postępach dziecka czy o zaistniałych trudnościach.
Pracę z dzieckiem poprzedzają spotkania z rodzicami i mają charakter konsultacyjny. Podczas tych spotkań psycholog przeprowadza wywiad z rodzicami lub prawnymi opiekunami dotyczący zgłaszanych problemów. W tym czasie psycholog zbiera również informacje dotyczące rozwoju dziecka, stosowanych metod wychowawczych oraz zasad obowiązujących w domu.
W związku z tym, do naszego Centrum na pierwsze spotkanie zapraszamy samych rodziców.
Zgłaszając się na konsultacje do psychologa warto wziąć ze sobą na spotkanie posiadane opinie psychologiczne, pedagogiczne, orzeczenia, zaświadczenia lekarskie, diagnozy psychiatryczne, itp. Jeśli dziecko uczęszcza do przedszkola lub szkoły, warto dostarczyć opinię wychowawcy na temat funkcjonowania dziecka.
Cele terapii psychologicznej:
- stymulowanie rozwoju dziecka
- wyrównywanie deficytów rozwojowych
- ćwiczenie koncentracji uwagi
- ćwiczenie koordynacji wzrokowo-ruchowej
- ćwiczenia spostrzegania
- ćwiczenie motoryki małej
- kształtowanie umiejętności naśladownictwa ruchowego oraz werbalnego
- nauka umiejętności wspólnej pracy i zabawy
- pomoc dziecku w radzeniu sobie z trudnymi emocjami
- wzmacnianie poczucia własnej wartości dziecka, wzbudzanie wiary we własne możliwości
- wzbudzanie zainteresowania otoczeniem
- zachęcanie do aktywności własnej dziecka
- wykształcenie motywacji do komunikowania się
Terapia pedagogiczna podejmowana jest, by wpłynąć na pozytywne zmiany w sferze poznawczej i emocjonalno-motywacyjnej. Oddziaływanie dotyczy również zakresu wiedzy i umiejętności szkolnych. Wskutek różnych zaburzeń dziecko może doświadczać wiele trudności podczas nauki szkolnej w zakresie pisania, czytania, rysowania.
Celem terapii pedagogicznej jest stworzenie warunków do rozwoju, poprzez budowanie wiary we własne możliwości, eliminowanie i ograniczanie przyczyn niepowodzeń szkolnych, wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach oraz poznanie technik radzenia sobie z własnymi emocjami, stresem.
W naszym Centrum terapią pedagogiczną obejmujemy dzieci i młodzież:
? ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się (dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia);
? z trudnościami z koncentracją na zadaniu
? niechętnie wykonującymi ćwiczenia grafomotoryczne
? z zaburzenia funkcji wzrokowych i słuchowych
? z obniżoną sprawnością manualną
? z zaburzeniami orientacji w schemacie ciała i w przestrzeni
? z ADHD
? z różnego rodzaju niepełnosprawnością
Terapia pedagogiczna nie jest równoznaczna z nauczaniem i nie służy wyrównywaniu zaległości i braków w nauce.
Dogoterapia (zamiennie używamy też nazwy kynoterapia)- jest to jedna z form wspomagających proces usprawniania osób dorosłych i dzieci. Wspomaga rozwój osobowości, edukuje i rehabilituje.
Dogoterapia jest metodą, która doskonale łączy naukę oraz zabawę. W naszym Centrum prowadzona jest przez wykwalifikowanego dogoterapeutę współpracującego z odpowiednio wyselekcjonowanym i wyszkolonym pies.
Dla dzieci psy to szczególnie interesujące zwierzęta. W ich towarzystwie uwalniają się emocje, a to z kolei wyzwala motywację do podejmowania różnych aktywności.
Dzieci obcując ze zwierzęciem otwierają się, swobodniej wyrażają swoje uczucia, wzrasta ich poczucie wartości, chcąc nawiązać kontakt z ulubieńcem są też zmotywowane do ruchu.
Podczas kontaktu z psem dzieci często reagują radością, uśmiechem. Labilność emocjonalna, która bardzo często towarzyszy niepełnosprawnym i ich rodzinom nie wpływa dobrze na rozwój emocjonalny dziecka.
Dogoterapia- dla kogo?
- dla osób z niepełnosprawnościami
- dla dzieci w wieku przedszkolnym oraz wczesnoszkolnym
- dla osób z deficytami w sferze emocjonalnej
- dla dzieci, które mają trudności w kontaktach z innymi
- dla osób, które boją się kontaktu z psem
Cele dogoterapii
- budowanie prawidłowej relacji z psem i nauka zasad bezpiecznego postępowania z psami,
- edukacja z zakresu kynologii,
- kształtowanie umiejętności okazywania emocji związanych z kontaktem z psem,
- wyzwalanie spontanicznej aktywność dziecka w zabawie z psem,
- budowanie pozytywnej motywacji do nauki i rehabilitacji,
- budowanie więzi emocjonalnej u dzieci, które mają w tym trudności,
- obniżenie lęku
- podniesienie poziomu samooceny
- doskonalenie sprawności ruchowej,
- poprawa komunikacji, wzbogacanie zasobu słów i pojęć,
- stymulowanie zmysłów: słuchu, wzroku, dotyku
- kształtowanie orientacji w schemacie własnego ciała,
- ćwiczenie koncentracji uwagi, usprawnianie pamięci
- ćwiczenia relaksacyjne.
- poprawa funkcji motorycznych, w zakresie motoryki dużej i małej
Mając sprawne ręce, wykonujemy samodzielnie większość czynności życia codziennego. Stymulacja dłoni pobudza bezpośrednio ośrodek w mózgu odpowiedzialny za dłonie, a pośrednio ośrodek ruchowy mowy. Warto pracować nad czuciem i sprawnością rąk w sytuacji kiedy występują problemy z mową u dzieci.
Terapia ręki ma na celu poprawienie motoryki małej, czyli precyzyjnych ruchów dłoni i palców. Zajęcia prowadzone są w taki sposób, aby dziecko mogło m.in. rozwijać koordynacje wzrokowo-ruchową, normalizować funkcję przekraczania linii środka, wydłużać czas koncentracji, poprawić uwagę, wzmacniać siłę mięśniową kończyn górnych, stymulować czucie powierzchniowe, głębokie oraz doskonalić chwyt.
Terapia przeznaczona jest dla dzieci:
- niechętnie podejmującyh czynności manualne (układanie puzzli, malowanie, lepienie z plasteliny, rysowanie, pisanie)
- z trudnościami z koordynacją obu rąk podczas czynności manipulacyjnych (wycinanie nożyczkami, jedzenie sztućcami)
- z opóźnieniem w zakresie czynności samoobsługowych (ubieranie, rozbieranie się, zapinanie guzików, wiązanie butów)
- z obniżonym lub podwyższonym napięciem mięśniowym w obrębie kończyny górnej i obręczy barkowej
- z zaburzeniami koordynacji wzrokowo-ruchowej